Leiðari XVI. Við erum öll fyrst og fremst fólk

By on 13, janúar 2015
Sema Erla, ritstjóri Evrópan.

Sema Erla, ritstjóri Evrópan.

Síðustu mánuði hefur mikið verið talað um pólitíska jarðskjálfta í Evrópu. Niðurstöður kosninganna til Evrópuþingsins auk þing- og sveitastjórnarkosninga víða um Evrópu hafa sýnt fram á að uppgangur öfgaafla er raunveruleikinn í Evrópu í dag.

Flestir eiga þeir stjórnmálaflokkar og aðrir formlegir eða óformlegir hópar sem nú tröllríða hinum pólitíska vettvangi í Evrópu það sameiginlegt að ala á þjóðernishyggju, innflytjendaandúð og andúð á því fjölmenningarsamfélagi sem hefur tekið yfir í flestum ríkjum Evrópu.

Í kjölfarið hefur umræðan um innflytjendamál stigmagnast og er komin út fyrir hinn hefðbundna umræðuvettvang. Þannig hafa til að mynda þúsundir manna safnast saman á götum Evrópu til þess að sýna andúð sína á því sem þeir hafa ákveðið að kalla „íslamsvæðingu Vesturlandanna“, sem er tekið upp úr stefuskrá þeirra flokka sem teljast til öfga-hægri og ala á þjóðernishyggju og andúð á innflytjendum, oft á tíðum sérstaklega múslima.

Til þess að slíkir hópar fengju hljómgrunn þurfti ekki hryðjuverkaárás í Frakklandi. Uppgangur þessara afla var hafinn löngu áður. Sá óhugnanlegi atburður varð hins vegar til þess að umræðan varð enn ósvífnari og enn ógeðfelldari og stjórnmálamenn fóru að nýta sér hana í pólitískum tilgangi, auk þess sem hún fór að teygja anga sína til ríkja sem hafa aldrei þurft að hafa áhyggjur af fjölmenningu, ákveðnum trúarhópum, eða árásum eins og þeirri sem átti sér stað í París. Ísland er dæmi um slíkt ríki.

Vissulega hafa innflytjendamál ávallt verið til umræðu á Íslandi. Hún fór hins vegar að taka á sig nýja mynd þegar til málanna kom að múslimar hyggðust byggja sér mosku. Í kringum síðustu sveitarstjórnarkosningar varð hún svo enn óhuggulegri. Það er hins vegar ekkert í samanburði við þá umræðu sem hefur átt sér stað síðustu daga.

Fólk er nú í miklu mæli farið að óttast innflytjendur og áhrif þeirra á íslenskt samfélag, án þess að nokkur ástæða sé til þess að hafa áhyggjur af slíku. Fólk er í meira mæli farið að horfa til möguleikans á hryðjuverkaárás á Íslandi, án þess að hafa sérstaka ástæðu til þess. Fólk er nú farið að stofna samtök á Íslandi sem ætla að berjast gegn „íslamsvæðingu Vesturlandanna“, án nokkurrar haldbærrar ástæðu.

Að ala á ótta er elsta trixið í bókinni. Kæru Íslendingar, ekki bíta á agnið.

Íslenskt samfélag er fjölmenningarsamfélag. Slíkt samfélag á að byggjast á umburðarlyndi, kærleika, réttlæti, trúfrelsi og á að vera laust við alla mismunum.  Íslensku samfélagi stafar ekki ógn af innflytjendum, fjölmenningu eða öðrum trúarbrögðum en við höfum hingað til kynnst. Íslensku samfélagi stafar ógn af öflum sem telja sig yfir aðra hafna vegna þjóðernis, kynþáttar, litarhafts, trúarbragða, menningar eða annarra slíkra þátta.

Umræðan um innflytjendamál má ekki stjórnast af slíkum hugmyndum. Það mun einungis leiða til sundrungar í samfélaginu. Umræðan um innflytjendamál verður að vera uppbyggileg, yfirveguð og sanngjörn auk þess sem hún þarf að byggja á gagnkvæmri virðingu.

Það er þannig sem við sigrumst á öfgunum. Það er þannig sem við aðlögumst öll nýju samfélagi. Ekki með ótta eða hatri.